Aynı Sessizlikte Buluşmak
İnsanın bazı anları vardır; en saf duygularını o anlarda yaşar.
Evladınızın ilk adımları ya da ağzından çıkmak üzere olan ilk sözü gibi. Sabredersiniz. Çabasına tav olursunuz. Başarsın istersiniz. Yüzünüzde gülümsemeyle beklersiniz. İçiniz kıpır kıpırdır, onun heyecanını gönülden paylaşırsınız.
Belki bir yakınınız hastanededir, yataktan kalkamaz. Kim bilir, hayatının son anlarıdır, oradan ayrılamazsınız. Sımsıkı tutarsınız ellerini, ses etmezsiniz. Bırakın konuşsun konuşabildiği kadarıyla. Ümitle beklersiniz bu defa, belki gözünüzde gizlice sildiğiniz yaşlarınızla.
Bir konserdesiniz. En sevdiğiniz sanatçının şarkısını canlı dinleme fırsatı bulduğunuz için şanslı sayarsınız kendinizi. Ve o an gelir, kaparsınız gözünüzü, boğazınız düğümlenir, kalbiniz müziğin akışına bırakır kendini. Salınırsınız ritimle, dünyadan kopmuşçasına hareketlenirsiniz. Bir hoşnutluk duyarsınız. Doğru yerde bulunmanın mutluluğunu duyarsınız. O an başka hiçbir yerde olmak istemezsiniz.
Tüm bu üç anın birkaç ortak yanı var. Hepsi insanidir, içten geldiği gibidir. Saf yaklaşımlar barındırır içinde. Zorlama değildir, olamaz da. İstemeyene yaptıramazsınız. Hayatın duygusal zirvelerinden birkaçıdır. Ve hisler karşılıklıdır; sadece siz deneyimlemezsiniz, karşınızdaki de özgün hisler barındırır. Durum ne kadar keyifli, sevinçli ya da hüzünlü olursa olsun, birlikte yaşarsınız anı. İnsan olmanın özüne varırsınız, yaşamın değerini anlarsınız.
Bir örnek daha var aklımızda: Gözlerimizi dolduran, kalbimizi titreten, türlü düşüncelere sürükleyen, had bildiren eşsiz bir dakika.
Tüm bu duyguların millet ölçeğinde deneyimlenmesi, Türk’e özgü oluşu ve aynı hislerle yaşanması ise kocaman bir duygu selinin resmedilişi. Hepsini tek söz söylemeden, sadece bekleyerek, sessizliğin içinde tekdüze bağıran sirenlerde bir duygu denizine dalarak yaşamak. Hem kendi içimizde hem de çevremizdekilerle. Bunun ne kadar nadir olduğunun farkında mıyız? “İnsan” hissettiğimiz anlarımız, kenetlendiğimiz beraberliklerimiz pek az.
Yine de… Hem gencinde hem yaşlısında, tonlarca hissi uyandırıyor. Bazen dede, bazen baba, bazen ata, bazen lider diyoruz Ona. Türlü yakıştırmalarımız oluyor yaptıklarına. Herkes için farklı isimlerde bile olsa aynı kişidir Mustafa Kemal Atatürk. Birleştirendir. Kurtarıcıdır. Ölümsüzdür.
Vefatının ardından geçen 88 yılda, onu görmeden bağrına basan yeni fertler yetişmeye devam ediyor. Bizden sonra gelen nesillerle birlikte, onu her yıl yeniden anlamaya, sevmeye ve saygı duymaya devam ediyoruz. Zamanında başardıklarına hayret ederken dehasına, insanlığına, gerçek bir lider oluşuna, halkına olan yaklaşımına, sözlerine ve Türk kimliğine minnet duymadan edemiyoruz.
Comments