Bunu mu demek istemiştiniz? Her edebi metni anlamak kolay değildir. Gündelik okumalar yapabildiğimiz kitaplar olduğu kadar oturup çalışırcasına ele almamız gereken, sakin bir ortam ve zihin ile vakit ayırmamızı öneren eserler de vardır. Uzun romanlar ve şiirlerde bu sıkça gözlemlenir bir durumdur. Onları bitirdikten sonra üstünde düşünürüz ve ne anladığımızı tartarız. Bazen öyle bir tanesini okuruz ki aklımızda çok yer etmeyebilir ya da bizde uyandırdıkları bölük pörçüktür. K

Başından sonuna dek nasıl süreçlerden geçilir ve yazar adaylarını neler bekliyor? Alt başlıktaki soru sürekli sorduğum, kafamı karıştıran, net cevaplar bulamadığım sorulardandı. Bu yüzden size merak edilen yolculuğu kısaca anlatıp naçizane yardım etme niyetindeyim. İşin kolay/zor, keyifli/çetrefilli gibi duygusal taraflarını değil işlevsel yönünü aktaracağım. Umarım bazı sorunların aşılmasında ve kafanızı rahatlatmada yardımcı olabilir. Ek sorularınız olursa elbette sorabilir

Hayat çok garip. Bu yazıma başlamadan evvel ilk ve ikinci senemle ilgili yazdıklarıma baktım. Nasıl bir kafa yapısı içerisinde olduğumu okudum. O zamanlar düşündüklerim, hissettiklerim ve heyecan duyduklarım ne kadar değişikmiş. Her şey farklılaşmış zamanla. Eh, zaman denilen ilacın yan etkilerinden biri de bu sonuçta. 20 Haziran 2023’te, Medium’da, ani bir yolculuğa çıktım ve çokça tümsekle karşılaştım. Nihayetinde bu yoldan ayrılmadan ve hız kesmeden devam ediyorum. Artık e

Kültürler, nesiller ve sınırlar arasında hızla yayılan görsel anlatım gücü

Gerçeklik ve Kurgu Arasındaki Sınır İzlediğimiz filmler, okuduğumuz kitaplar veya dinlediğimiz şarkılar genellikle gerçek bir hikâye hissini vermek için kurgulanırlar. Ancak eser verenler bazen bu kuralı bilerek bozar. Hikâyenin ve karakterlerin kendilerinin farkında olduğunu kabul eder. İşte buna meta öykü (metafiction) ve meta karakter denir. “Meta”, “üstüne” veya “kendisi hakkında” anlamına gelir. Yani eser, kendi kurgusallığını (yapaylığını) açıkça kabul eder ve bunu izle

Romanların Açılış Cümleleri Üzerine Aklınızdan uzun süre çıkaramadığınız ya da yakın zamanda okuduğunuz bir kitabı düşünün. İlk cümlesini hatırlayabiliyor musunuz? Peki, ilk cümlesini hatırlayabildiğiniz kaç roman var? Başlangıç cümleleri, biz okurlara sessizce bir kapı aralar ve fark ettirmeden içeri çeker. Eserin bütün mimarisinin minyatür bir kopyası gibidirler; çoğu zaman bulanık bir özet niteliği taşırlar. Okuru pasif izleyici konumundan çıkarıp aktif bir yorumcu haline

Büyük Yazarların Özel Yazma Ortamları ve Alışkanlıkları Yazma eylemi hiç şüphesiz her yazarda farklılık gösterir. Burada kastettiğim, yazdığımızın içeriği değil, o içeriği oluşturma biçimidir. İçinde bulunduğumuz ortam, ruh halimiz ve alışkanlıklarımız yazma sürecimizi derinden etkiler ve çoğu zaman ona yön verir. Hatta bu durum sadece bizim gibi sıradan yazarlar için değil, büyük ustalar için de geçerlidir. Onların da kendine has yazma ortamları, ritüelleri ve tuhaflıkları v

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı’mız kutlu olsun. Mustafa Kemal Atatürk’ün katıldığı son bayram. Gençlik ve Spor Bayramı gösterisi için Ankara 19 Mayıs Stadyumu'nda, 19.05.1938 - Fotoğraf: Hanri Benazus (Büyük Atatürk Albümü, Cilt 3, 1926-1938, Bizim Kitaplar) - Kaynak Bu bayramı her yıl alışıldık cümlelerle kutlamak yerine, bu defa gerçekten neyi kutladığımızı düşünelim istiyorum. Çünkü ne “gençlik” ne de “spor” vurgusu, ilk bakışta akla gelenle sınırlı değil

Satranç ile edebiyatın ortak dili üzerine İnsanlık tarihinin en eski oyunlarından biri olmasa bile, en köklü ve etkileyici oyunlarından biridir satranç. Geniş coğrafyalara yayılmış, dönemlere hükmetmiş, sayısız sembolik anlatıya sahne olmuştur. Merakımdan, satrancın edebiyatta ve sanatta neden bu kadar güçlü bir yer edindiğini düşündüm, araştırdım. Bir yazarın bu oyunu neden sevdiğini, neden eserlerine taşıdığını sorguladım. Düşüncelerime yansıyanları sizlerle paylaşmak ister

Okuma alışkanlığımızın ardındaki görünmeyen sistem Okuduğunuz kitabı gerçekten siz mi seçtiniz? Şu anda vaktinizi ayırdığınız kitabı düşünün. Onu seçmenizin esas nedeni neydi? Kendi kararlarınız doğrultusunda mı okuyorsunuz, yoksa bu seçim size fark etmeden dayatılmış olabilir mi? Sanatsal üretimlerin büyük bir kısmında gözlemlenebilen bu meseleyi, edebiyat üzerinden ele alarak yorumlamak isterim. Okumalarımızın gidişatına hükmeden açık ya da gizli etmenler hakkında konuşalım

Dilin Sessiz Araçları Arasından Kayıp Gidenler Okuduklarımızın, yazdıklarımızın ortak bir noktası var. Evet, kelimenin tam anlamıyla noktası. Virgül, soru işareti ve bazen de ünlem! Daha az kullanılan diğer işaretler de paragrafların cümbüşünde ara sıra yer alır, kendilerine has işlevlerini yerine getirmekten geri durmazlar. Bilirsiniz onları; arada sırada karşımıza çıkar ve okumalarımızı buna göre şekillendiririz. Yazdıklarımıza onlarla anlam katarız. Nefes kontrolümüzü sağl

2023 Haziran'dan itibaren düzenli olarak yazdığım günlerden beri düşünü kurduğum bir yazıyla karşınızdayım bu defa. Birçoğunuz gibi ben de küçüklüğümden beri okumaya ve yazmaya epey hevesliydim. Hayat, bu eylemleri gündelik hale getirmek için bizi meşgul ve yorgun tutsa da, gerçekleştirdikçe fark ediyoruz ki hafifliyoruz, rahatlıyoruz ve tatmin oluyoruz. Kimi zaman ipleri elimize almak istediğimiz de oluyor. Yaşama kafa tutuyor ve severek yaptığımız bu uğraşlarımıza harcıyoru

Eski Tarzın Dijital Estetiği Bir zamanlar yazar olmak, kişinin iç dünyasının da derinleşmesi anlamına gelirdi. Yani bu bir meslekten ya da gösterişten ziyade bir yaşam tarzı, bir ruh haliydi. Bunu eski dönem yazarların çeşitli tür ve edebi biçimde eser vermek için yıllarını harcamasına, edebi cemiyetler oluşturmasına ya da hayatının her yerine nükseden tavırlarıyla görebiliyoruz. Günümüzde bunun böyle olmadığı apaçık ortada. Hızlı hayatın aynı hızdaki değişimi farklı akımları

Ara sıra, ne kadar çok sevsek de, hepimiz yazmaktan bunalırız. Özellikle iyi bir kurgu üretemediğimizde ya da yazdıklarımızın beğenilmeyeceğini düşündüğümüzde bu duygu daha da ağır basar. Bunu gayet insani buluyorum. Çünkü bugün hayranlıkla okuduğumuz, zaman ayırdığımız yazarların çoğu da bir zamanlar aynı yollardan geçmişti. Birçoğu kitaplarını yayımlatamadı ya da düşlediği başarıya ulaşamadı. Bazen bu epey uzun sürdü, bazen de şans beklenmedik şekilde devreye girdi. Bugün b

Âdet edindiğim üzere her sene yaptığım, yapmaya özen gösterdiğim bazı davranışlarım var. Muhtemelen aklınıza kendi yaptıklarınızdan bazıları gelmiştir. Bu sene de heyecanla yerine getirdiğim bir tanesinden bahsetmek istedim. Çünkü bu, kendime verdiğim en uzun soluklu söz ve aynı zamanda en güzel hediyelerden biri. Belki bu yazı, sizin de bir biçimde bu deneyimi yaşamanıza ön ayak olur. Size, şimdiden geleceğe uzanan kesin bir yöntem göstereceğim İnsan, çeşitli dönemlerde ve f

Dijital Çağda Emeğin Değeri Sanatsal üretimlerin ve yapay zekânın çarpışması sürüyor. Elimizi attığımız her yerde karşımıza çıkan YZ baş belası bir hal almaya başladı. Bunun nedeni ise YZ araçlarının gündelik kullanımlarımıza olan katkılarından ziyade arka planda yarattıkları etkiler. Dünya devi şirketler tarafından fonlanan ve yatırımı yapılan bu sektör, finansal anlamda muazzam bir okyanusa dönüştü. Geleceklerini buna endeksleyen ve geri kalmamak için önden koltuk kapma yar

Örnek karakterlerle özde yatan etmenler Kötü ve/veya engel yaratan bir karakter (antagonist ya da villain) yazmak, kahraman (protagonist) yazmaktan bana kalırsa daha zorlayıcıdır. Çünkü senaryo kafada şekillenirken bazı olay ve karakterler üstünden üretilir ve bunlar ana etmenlerdir. Yardımcı ögeler yeri geldiğinde, var olana farklı biçimlerde karşıt olacak şekilde düzenlenirler. Yani taşı gediğine oturtmak, yapbozun ortasına eklenecek parçayı iyi seçmek gereklidir. Bugünlerd

Hayatımızdaki zaman dilimleri belirgin saatlere bölünmüş durumda. Belli aralıklarda ya uyuyoruz, ya kendi uğraşlarımıza vakit ayırıyoruz ya da kendimize istediğimiz şekilde zaman yaratıyoruz. Kabaca üç bölüme ayrılıyor. Peki ya hayatımızı geçirdiğimiz mekânlar açısından ne durumdayız? Burada da genel anlamda üç bölüm söz konusu. İlki konfor alanımız ve bize ait bölgemiz, yani evimiz. İkincisi sorumluluklarımız ya da zorunluluklarımız doğrultusunda bulunduğumuz alan, yani iş y

Henüz üç aylık bir süre geçmişken yıla dehşetle devam ediyoruz. Birkaç yazı öncesinde epstein dosyaları ve kıyamet saatinden bahsetmişken resmen “daha kötü ne olabilir ki” düşüncesinin üstüne çıkmak için her şey sağlanıyor. İsrail çıkarları için İran’a karşı başlatılan saldırı da bunun en güncel göstergesi. Fakat günün sonunda biliyoruz ki, savaşta kazanan yoktur ve kaybedenler her zaman sivillerdir. Garip ama geçici olarak kazanma arayışına girenler de yok değil. Fırsattan

Zarfın giyimi, üstündeki süsü ve karşılamadaki reveransı Öyle bir yaşantı içerisine girdik ki sevdiğimiz konularda bile özen gösterirken iki kere düşünmeye başladık. Zorunluluklar bir yana, bir sorumluluk hatta sevdiğimiz herhangi bir uğraş için bile içten içe isteksizlik duyar olduk. Sanki çabaların sonucunda bir karşılık bulamamanın getirdiği hissin yan ürünü gibi. Fakat öte yandan şunu da biliyoruz: Bir şeyleri tamamlamanın, çözmenin, sonlandırmanın, üretmenin verdiği his